قافله ی عمر

شعر دانه های برف

ghaafeleye-omr — Sat, 21 Feb 2009 00:51:18 GMT

روی دفترم راه میروم

سطر به سطر،

خورشید که زیر پایم سُر خورد

و برف بارید

دانستم که تو نیستی تا

برای هر دانه برف شعری بگویی

و من برای به خاطر سپردنشان

یک قرن زمستان را در حافظه ام کم بیاورم

و تو بهانه از سربگیری که

شعرهایم را در چشمهایت جا گذاشته بودم

سایه نیستم اما حقیقت هم ندارم!

ELIKA

الیکا

ghaafeleye-omr — Wed, 14 Jan 2009 04:48:18 GMT

اگر دیدی مرا در کنج دیوار، دو زانو در بغل،

دستای بسته..اگر دیدی یه گوشه کنج لونه بدونه سرپناه،

حتی یه دونه...نشستم با دهانی خشک و بسته،

اگر دیدی پرِ پرواز ندارم مِثالِ ابرِ تنهایی میبارم..

بدون بی تو دلم خیلی گرفته، قرارِ این روزا

بدونِ تو تنهای تنها جون بدم

بی تو بمیرم.

ELIKA

مسلمانان مرا روزی دلی بود..

ghaafeleye-omr — Sun, 30 Nov 2008 23:10:08 GMT

یه قصه ی قدیمی

یه قصه گوی خسته...

وقتی بابا نداری

نوشتنش چه سخته...

ELIKA

کودکی هام

ghaafeleye-omr — Fri, 14 Nov 2008 23:49:18 GMT

کودکی هام هنوز یادمه

یادمه چطوری خودمو گول میزدم فردا روز خوبیه، یادمه وقتی توی حیاط تو تاریکی وایمیستادم میگفتم الان شبه کوچولو نترس وقتی صبح بیاد همه چی خوب و قشنگ میشه، یادمه وقتی گریه میکردم میشستم روی تاپِ بعدش اقاجون میومد و نازم میکرد.. بوسم میکرد و می گفت بزرگ که بشی دیگه گریه نمی کنی مثل من که بزرگ شدم و گریه نمی کنم بعدش دیگه گریه نمی کردم آخه می خواستم آقاجون فکر کنه بزرگ شدم. از اون روز دیگه گریه نکردم تا اینکه دیدم آقاجونم داره های های اشک میریزه رفتم پیشش گفتم ببین آقاجونی هنوز بزرگ نشدی .. بهم گفت من که گریه نمی کنم گفتم پس این اشکا چیه؟ گفت وقتشه که برم تو آسمونا اینا اشک نیست بارونه. یه روز که رفتیم خونه آقاجون دیدم روش یه چیز سبز انداختن و روش ایه های قرآن بود رفتم کنارش گفتم آقاجون بلند شو اومدم با هم بازی کنیم دیدم جواب نمیده و همه دارن گریه میکنند بلند گفتم ساکت آقاجونم خوابه بیدار میشه یه دفعه همه بیشتر گریه کردند منو کدن تو یه اتاق و درو بستن خیلی ترسیدم ولی خوابم برد فردا صبح دیدم همه آقاجونمو بلند کردند و با خودشون میبرند منم کفشای مامانو پام کردم و بودو بودو رفتم تا بهشون برسم.. بردن تو یه جایی بعد که آوردنش بیرون گذاشتنش توی خاک ولی من بازم می گفتم گریه نکنید آقاجونم بیدار میشه دیگه باهام بازی نمی کنه..

هر وقت بارون میاد دوست دارم برم و اشکای آقاجونم و با دستام بگیرم.

ELIKA

اجاق

ghaafeleye-omr — Sat, 01 Nov 2008 23:11:18 GMT

غریب و گُنک و بی فریاد ، اجاقی سرد و خاموشم

نفس هام سرد و یخ بسته ، زمستونِ تو آغوشم

یه روز تو سینه ی سردم ، هزاران شعله برپا بود

تنم فانوسِ شب سوزِ شبای سرد یلدا بود

یه شب بادی غریب اومد

تا صبح بارون به من بارید

نمی شد باورم اما

چشام خاموشی مو می دید

منو خاموش می کرد بارون

می برد خاکسترامو باد

چشام در انتظار اشک

لبام در حسرت فریاد

حالا خالی تر از خالی

اجاقی سرد و خاموشم

نفس هام سرد و یخ بسته

زمستونه تو آغوشم

اجاق خالی و خاموش

مث یه قلب بی خونه

یکی با دست آفتابیش

تو رگ هام خون می جوشه

می دونم شعله ور میشم

می سوزونم زمستونو

می گیرم با سرانگشتم

همه نبضای لرزونو

می دونم شعله ور می شم

می سوزونم زمستونو

می گیرم با سرانگشتم

همه نبضای لرزونو

ELIKA

بنویس

ghaafeleye-omr — Sun, 05 Oct 2008 23:56:18 GMT

تو که دستت به نوشتن آشناست

دلت از جنس دل خسته ی ماست

دلِ دریارو نوشتی، همه دنیارو نوشتی، دلِ ما رو بنویس...

تو که دستت به نوشتن آشناست

دلت از جنس دل خسته ی ماست

دلِ دریارو نوشتی، همه دنیارو نوشتی، دلِ ما رو بنویس

بنویس هر چه که ما رو سر اومد

بدِ قصه ها گذشت و بدتر اومد

بگو از ما که به زندگی دچاریم

لحظه ها رو می کُشیم نمی شماریم

بنویس از ما که در حال فراریم

توی این پاییز بد فکر بهاریم

دلِ دریارو نوشتی، همه دنیارو نوشتی، دلِ ما رو بنویس

دست من خسته شد از بس که نوشتم

پای من آبله زد بس که دویدم

تو اگر رسیده ای ما رو خبر کن

چرا اونجا که تویی من نرسیدم

تو که از شکنجه زار شب گذشتی

از غبار بی سوار شب گذشتی

تو که عشقو با نگاهِ تازه دیدی

بادبان به سینه ی دریا کشیدی

دلِ دریارو نوشتی، همه دنیارو نوشتی، دلِ ما رو بنویس

بنویس از ما که عشقو نشناختیم

حرفِ خالی زدیم و قافیه بافتیم

بگو از ما که تو خونه مون غریبیم

لحظه لحظه در فرار و فریبیم

بگو از ما...

ghaafeleye-omr — Tue, 16 Sep 2008 12:47:36 GMT

گفتم : ای پیر جهان دیده بگو

از چه تا گشته، بدینسان کمرت

مادرت زاد ، به این صورت زشت ؟

یا که ارثی ست تو را از پدرت ؟

ناله سر داد : که فرزند مپرس

سرگذشت من افسانه ست

آسمان داند و دستم ، که چه سان

کمرم تا شد و تا خوده شکست

هرچه بد دیدم از این نظم خراب

همه از دیده ی قسم دیدم

فقر و بدبختی خود ، در همه حال

با ترازوی فلک سنجیدم

تن من یخ زده در قبر سکوت

دلم آتش زده از سوزش تب

همه شب تا به سحر لخت و ملول

آسمان بود و من و دستِ طلب

عاقبت در خم یک عمر تباه

واقعیات ، به من لج کردند

تا رَهِ چاره بجویم ز زمین

کمرم را به زمین کج کردند

ghaafeleye-omr — Tue, 26 Aug 2008 16:35:32 GMT

چشم من

بگو چی دیدی غصه خوردی؟

چیک و چیکه چندتا ناودون و شمردی؟

چشم من

تو پا به ماهِ چندتا بغضي؟

ديگه دادِ هرچي ابرِ درآوردي

ميدوني چندتا نمازت و شكوندي

چندتا ربناي نيمه كاره خوندي

شونه هاي آسمون تر شده بس كن

ميبيني خدارو تا گريه كشوندي

تو ميگي

خيابونا شكنجه گاهن

آينه هاي دل شكسته روسياهن

كاشكي باورت بشه ابركِ خيسم

هنوزم چندتا ستاره بي گناهن

هنوزم يكي نشسته روي ابرا

نگرانِ كفتراي ياكريمِ

ميگه وقتِ خنده هاي بي بهونست

چشمِ من گريه نكن خدا كريمِ

ghaafeleye-omr — Sun, 30 Mar 2008 17:37:18 GMT

دست بردار ازین هیکلِ غم

كه ز ويرانيِ خويش است آباد.

دست بردار كه تاريك ام و سرد

چون فرو مرده چراغ از دَمِ باد.

دست بردار، ز تو در عجب ام

به دَرِ بسته چه مي كوبي سر.

نيست، مي داني، در خانه كسي

سر فرو مي كوبي باز به در.

زنده، اين گونه به غم

خفته ام در تابوت.

حرف ها دارم در دل

مي گزم لب به سكوت.

دست بردار كه گر خاموش ام

با لب ام هر نفسي فرياد است.

به نظر هر شب و روزم سالي ست

گرچه خود عمر به چشم ام باد است.

رانده اندَم همه از در گه خويش.

پاي پُر آبله، لب پُر افسوس

مي كشم پاي بر اين جاده ي پرت

مي زنم گام بر اين راهِ عبوس.

پاي پُر آبله دل پُر اندوه

از رهي مي گذرم سر در خويش

مي خزد هيكلِ من از دنبال

مي دود سايه ي من پيشاپيش.

مي روم بارهِ خود

سر فرو ، چهره به هم.

با كس ام كاري نيست

سد چه بندي به ره ام ؟

دست بردار ! چه سود آيد بار

از چراغي كه نه گرماش و نه نور ؟

چه اميد از دلِ تاريكِ كسي

كه نهادندش سر زنده به گور ؟

مي روم يكه به راهي مطرود

كه فرو رفته به آفاقِ سياه.

دست بردار ازين عابرِ مست

يك طرف شو ، منشين بر سرِ راه !

« تا درودی دیگر بدرود »

فکر نکن که نمی بینم..

ghaafeleye-omr — Sat, 08 Mar 2008 23:34:18 GMT

فکر نکن که نمی بینم

بر پشت نسیم آرام پرواز می کنی

به صورت غمزده ام لبخند تلخ هدیه می کنی

فکر می کنی دلتنگی هایت را نمی بینم؟

از نسیم بر گلبرگ شقایق می نشینی

و بوسه هایت را یکی یکی نثار گل می کنی

وعطش مرا در پشت ابرهای بوسه هایت نادیده می گیری

فکر می کنی بی قراری هایت را نمی فهمم

لابلای درختان یخ زده می رقصی

دست نوازشت را بر شاخه های مرده می کشی

و به گمانت از سرمای قلب یخ زده ام غافلی

فکر می کنی صدای تپش قلبت را در حسرت

دست نوازش بر سرم حس نمی کنم

قاصدک عشق!!

ستاره ، گرچه یخ زده و بلور عشقش ترک خورده است

اما می داند

تو پرواز می کنی تا شاید

نسیمی یا طوفانی تو را به آسمان برساند....

« تا درودی دیگر بدرود »